Δευτέρα, 08 Φεβρουαρίου 2010

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΔΙΟΔΙΑ-ΣΤΟΠ


Στις 6 Αυγούστου του 2008 ο Υπουργός ΠΕΧΩΔΕ είχε κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Στην συνέντευξη του έλεγε: «Σήμερα υπογράψαμε την έναρξη της παραχώρησης και των προθεσμιών υλοποίησης της Βορειοδυτικής Οδού Πελοποννήσου, δηλαδή του αυτοκινητοδρόμου «Ελευσίνα - Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα» και παρακάτω: «Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο και δυσκολότερο από τα μεγάλα έργα που ξεκίνησαν με την μέθοδο της παραχώρησης, ένα έργο μαμούθ μήκους 365 χλμ. και συνολικού κόστους 2,8 δις ευρώ μεγαλύτερου από το κόστος της Αττικής Οδού και της γέφυρας Ρίου Αντιρρίου μαζί.»

Αυτή βέβαια που είχε λόγο να πανηγυρίζει περισσότερο είναι η παραχωρησιούχος εταιρεία, με την επωνυμία ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ και η οποία είναι κοινοπραξία αποτελούμενη από Vinci Concessions SA (με 36%, πρόκειται για γαλλική πολυεθνική) Hochtief PPP Solutions (με 25%, πρόκειται για γερμανική πολυεθνική), ΑΚΤΩΡ Παραχωρήσεις Α.Ε. (με 18%, συμφερόντων Μπόμπολα), J&P Άβαξ ΑΕ (με 18%, συμφερόντων Ιωάννου-Παρασκευαΐδη), και ΑΘΗΝΑ ΑΕ (2%).

Η σύμβαση προβλέπει την κατασκευή λειτουργία και εκμετάλλευση της εθνικής οδού από τον κόμβο της Ελευσίνας μέχρι την Τσακώνα δηλαδή αυτοκινητόδρομου μήκους 365 χλμ. Από αυτά όμως θα κατασκευαστούν πλήρως τα 283 χιλιόμετρα καθώς τα 63 χλμ από την Ελευσίνα μέχρι και την Αρχαία Κόρινθο καθώς και ο περιφερειακός της Πάτρας μήκους 18 χλμ έχουν ήδη γίνει και θα χρειαστούν μόνο μικρές διορθώσεις.

Για όλα αυτά ο προϋπολογισμός ανέρχεται σε 1,8 δις € χωρίς ΦΠΑ όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση της ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΟΔΟΥ και τα οποία θα προέρθουν: 550 εκ € (29%) από επιδότηση του Ελληνικού δημοσίου, 200 εκ € (11%) από συμμετοχή των μετόχων, 204 εκ € (11%) από τραπεζικά δάνεια και 936 εκ € (το 50%) από τα έσοδα από τα διόδια.

Η σύμβαση κυρώθηκε με νόμο τον Νοέμβριο του 2007 από την βουλή και τα πρώτα προβλήματα ξεκίνησαν από τότε με την ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟ να μην ξεκινά το έργο παρά μόνο αφού πήρε επιπλέον 90 εκ € με το πρόσχημα ότι το έργο έτσι όπως είχε δημοπρατηθεί δεν ήταν δυνατόν από τεχνικής πλευράς να κατασκευαστεί. Η εταιρεία από την ημέρα εκείνη είχε υποχρέωση να παραδώσει:

-Εντός 12 μηνών: ολοκλήρωση εργασιών στην Εθνική Οδό Κορίνθου – Πατρών για άρση επικινδυνότητας και βελτίωση κυκλοφοριακών συνθηκών.
-Εντός 20 μηνών: ολοκλήρωση αναβάθμισης του Αυτοκινητόδρομου Ελευσίνα – Κόρινθος.
-Εντός 42 μηνών: ολοκλήρωση του τμήματος Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος.
-Το υπόλοιπο τμήμα Πύργος – Τσακώνα μήκους 90 χλμ. θα περαιωθεί μέσα στη συνολική προθεσμία των 70 μηνών

Καταρχίν να πούμε ότι οι 12 μήνες από την έναρξη του έργου έχουν παρέλθει και θεωρούμε ότι δεν έχει γίνει καμία άρση επικινδυνότητας και καμία βελτίωση των κυκλοφοριακών συνθηκών μιας και μιλάμε ακόμα για έναν δρόμο καραμανιόλα που εξακολουθεί να εγκυμονεί κινδύνους. Είναι φανερό λοιπόν ότι τουλάχιστον ως προς αυτό το κομμάτι η εταιρεία μας δουλεύει χοντρά….

Σήμερα και ενώ έχουν περάσει πάνω από 2 χρόνια από την (υποτιθέμενη ) έναρξη εργασιών η ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ το μόνο που έχει κάνει είναι να κόβει δέντρα και χόρτα από τις άκρες των δρόμων και μάλιστα με τρόπο που είναι επικίνδυνος για την ασφάλεια των διερχομένων οδηγών. Βέβαια από τα διόδια έχει φροντίσει να πληρώνεται κανονικά ενώ προχώρησε και σε αυξήσεις.

Καταρχήν να πούμε ότι από την συνολική χρηματοδότηση, το 29% είναι εισφορά του Ελληνικού δημοσίου, το 50% είναι έσοδα από διόδια ενώ μόλις το υπόλοιπο 21% αφορά εισφορά της ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΟΔΟΥ μοιρασμένο σε δάνεια και ίδια συμμετοχή. Δηλαδή από τα 1,89 δις € που κοστίζει το έργο μόνο τα 400 εκ € θα πληρώσει η εταιρεία ενώ τα υπόλοιπα θα πληρώσουμε εμείς (μέσω των διοδίων) και το Ελληνικό κράτος (δηλαδή πάλι εμείς). Επίσης η παραχώρηση της εκμετάλλευσης των διοδίων στην ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟ από τώρα, μετατρέπει τον κατασκευαστή στο να μην τον συμφέρει να δουλεύει και να τελειώσει το έργο αλλά να το καθυστερήσει όσο μπορεί (αφού ήδη πληρώνεται) πράγμα που η εταιρεία το εφαρμόζει ήδη.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι η μη ύπαρξη παράλληλων τοπικών δρόμων που να εξυπηρετούν την τοπική κίνηση.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ

Η είσπραξη διοδίων στον συγκεκριμένο δρόμο είναι παράνομη και αντίκειται στο δίκαιο της Ε.Ε. Το κοινοτικό δίκαιο θεσπίζει προϋποθέσεις για την επιβολή διοδίων. Σύμφωνα με την « ΟΔΗΓΙΑ 1999/62/ΕΚ» η οποία προβλέπει πως νοείται ως αυτοκινητόδρομος «κάθε οδός η οποία έχει μελετηθεί και κατασκευαστεί ειδικά για την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων, η οποία δεν εξυπηρετεί τις παρόδιες ιδιοκτησίες και η οποία: i) εκτός από ορισμένα σημεία της ή εκτός από προσωρινές διευθετήσεις, διαθέτει, για τις δύο κατευθύνσεις της κυκλοφορίας, διακεκριμένα οδοστρώματα τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους είτε με διαχωριστική νησίδα που δεν προορίζεται για την κυκλοφορία, είτε, κατ’ εξαίρεση, με άλλα μέσα, ii) δεν διασταυρώνεται στο ίδιο επίπεδο με άλλη οδό, με σιδηροδρομική ή τροχιοδρομική γραμμή ή με λωρίδα για πεζούς, iii) χαρακτηρίζεται συγκεκριμένα ως αυτοκινητόδρομος». Επίσης στο Άρθρο 7 αναφέρει: «Διόδια και τέλη χρήσης επιβάλλονται μόνο στους χρήστες αυτοκινητοδρόμων ή άλλων οδών με περισσότερες από μια λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, όταν οι οδοί αυτές έχουν χαρακτηριστικά ανάλογα προς τα χαρακτηριστικά των αυτοκινητοδρόμων καθώς και στους χρήστες γεφυρών, σηράγγων και ορεινών διαβάσεων». Είναι φανερό από τα παραπάνω ότι ο παράνομος στην υπόθεση αυτή είναι η ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ και όχι αυτοί που δεν πληρώνουν διόδια.

- Το να μην πληρώνεις διόδια δεν είναι παράβαση του ΚΟΚ. Η διαφορά είναι αστική, ανάμεσα στην εταιρεία και στον οδηγό. Η τροχαία δεν έχει αρμοδιότητα να επέμβει σε αυτή τη διαφορά.

- Μέχρι τώρα κανένα πρόστιμο δεν έχει επιβληθεί σε κανέναν από όσους δεν πληρώνουν διόδια στις ιδιωτικές εταιρείες.

- Όταν αρνούμαστε να πληρώσουμε διόδια, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε τα στοιχεία μας σε κανέναν υπάλληλο της εταιρείας (άλλωστε είναι απλά ένας ιδιωτικός υπάλληλος και δεν έχει τέτοιες αρμοδιότητες), ούτε και να υπογράψουμε οτιδήποτε. Δίνουμε τον αριθμό κυκλοφορίας μας και φεύγουμε. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να περιμένουμε δεξιά για να έρθει ο αρμόδιος υπάλληλος ή η τροχαία.

- Αν ο υπάλληλος αρνείται να μας ανοίξει τη μπάρα, μπορούμε να επιχειρήσουμε να την ανοίξουμε εμείς σηκώνοντάς τη. Το άνοιγμα της μπάρας δεν αποτελεί αδίκημα.

- Η μπάρα των ιδιωτικών εταιρειών στα διόδια αντιστρατεύεται και παραβιάζει την ελευθερία μετακίνησής μας στους εθνικούς δρόμους, που προστατεύεται από το άρθρο 7 του Συντάγματος.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΔΙΟΔΙΑ - ΣΤΟΠ

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

BLITZSCREEN

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

THE ROAD TO GUANTANAMO


Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Κυριακή 24/1/2010 στις 12:00 ανοίγουμε ξανά όλα τα διόδια


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με απόφαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού κατά των διοδίων

την Κυριακή 24/1/2010 στις 12:00 ανοίγουμε ξανά όλα τα διόδια

Η καθημερινή αντίσταση των κατοίκων και η δράση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Κατά των Διοδίων είχαν σαν αποτέλεσμα να καταφέρουμε ήδη τις πρώτες νίκες μας στον αγώνα για δημόσιους και ελεύθερους δρόμους. Σπάσαμε τη σιωπή γύρω από το σκάνδαλο των Τεμπών και αναδείξαμε τις ευθύνες της εταιρείας Αυτοκινητόδρομος Αιγαίον Α.Ε. Πετύχαμε την αναστολή της λειτουργίας του σταθμού διοδίων στο Αιγίνιο. Με τον πανελλαδικό συντονισμό μας συμβάλλαμε ώστε κάθε μέρα όλο και περισσότεροι οδηγοί να συμμετέχουν σε αυτόν τον αγώνα αρνούμενοι να πληρώσουν διόδια στις εταιρείες – δολοφόνους.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας έχοντας άμεσους στόχους :

- Να μη δημιουργηθεί κανένας νέος σταθμός διοδίων. Να μη γίνει καμία αύξηση.

- Να ανασταλεί η λειτουργία όλων των σταθμών διοδίων της χώρας μέχρι τη λειτουργία της εθνικής οδού στα Τέμπη ως ελάχιστη ανακούφιση των πολιτών εκ μέρους του κράτους.

- Να αποδοθούν ευθύνες στην εταιρεία Αυτοκινητόδρομος Α.Ε. και να επωμιστεί όλο το κόστος της επαναλειτουργίας και κατασκευής της εθνικής οδού στο τμήμα «Μαλιακός – Κλειδί»

Δεν πληρώνουμε διόδια – Μην πληρώνεις κι εσύ

Κατάργηση όλων των διοδίων

Δρόμοι ελεύθεροι – δημόσιοι – ασφαλείς

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

PARTY 23 GENARH


STO POLITISTIKO KENTRO

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

AMORESPERROS

O Ταλαντούχος Alejandro González Iñárritu με την πρώτη του ταινία καταφέρνει να δώσει το καλύτερο δείγμα γραφής του. Με ένα σινεμά γρήγορο, σύγχρονο και μέσα στο πνεύμα της εποχής ασχολείται με θέματα όπως ο θάνατος, τα ανεκπλήρωτα όνειρα , η προδοσία και η αγάπη. Η ταινία παρουσιάζει τρεις σκληρές ιστορίες που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη με αριστουργηματικό τρόπο. Ο Οκτάβιο (Gael García Bernal) είναι παράφορα και χωρίς ελπίδα ερωτευμένος με την κουνιάδα του. Ο Ελ Τσίβο (Emilio Echevarría ) είναι ένας πρώην αριστερός αντικαθεστωτικός που έχει καταλήξει επαγγελματίας δολοφόνος και ζει σχεδόν σαν άστεγος .Ο Ντανιέλ (Álvaro Guerrero) και η Βαλέρια (Goya Toledo) αντιλαμβάνονται μετά το ατύχημα ,που την κάνει να χάσει την ομορφιά της ,ότι η αγάπη τους δεν ήταν άσχετη με την εξωτερική της εμφάνιση. Όλα αυτά είναι δοσμένα με ουσιαστικό στοιχείο την άγρια ζωή στους δρόμους της πόλης του Μεξικού, με τρόπο που κάνει την πόλη και την υπόγεια ζωή της να είναι ο ουσιαστικός πρωταγωνιστής της ταινίας.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ

Η ομάδα Copyleft και ο Σύλλογος Σικυωνίων Πολιτών ξεκινούν από την Παρασκευή 15/1 τη συγκέντρωση χρήσιμων αγαθών, όπως τρόφιμα, παιδικά παιχνίδια, ρούχα και βιβλία, τα οποία θα διατεθούν σε συνανθρώπους μας που τα έχουν ανάγκη.

Μπορείτε να φέρετε ότι από τα παραπάνω θέλετε στα γραφεία του Συλλόγου Σικυωνίων Πολιτών, Μεταμορφώσεως Σωτήρος & Κροκιδά 10, Κιάτο.
Τα γραφεία θα είναι ανοιχτά μέχρι τέλος Γενάρη κάθε Παρασκευή 6-9 μ.μ. και Σάββατο 10-1 π.μ.
Τηλ. επικοινωνίας για αυτές τις ώρες: 27420-27166

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

00's:Όταν διαλύθηκαν οι ψευδαισθήσεις.


Η δεκαετία του 2000 αποτελεί παρελθόν πλέον,τα προβλήματα όμως που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε παραμένουν,γιγαντωμένα όσο ποτέ.Αλλά ας τηρήσουμε το πεπατημένο μονοπάτι της νοσταλγίας,στρέφοντας τη ματιά μας σε μεγάλα γεγονότα της περασμένης δεκαετίας,συγκεκριμένα εξετάζοντας μια κοινή συνέπεια τους,αγνοημένη από τους κυρίαρχους θεσμούς πληροφόρησης και παραγωγής ιδεών.Μιλώ για την διάλυση των ιδεολογημάτων-ψευδαισθήσεων που κυριαρχούσαν στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο,καθόριζαν τα πλαίσια συζήτησης,πολλές φορές ακόμα και τα πλαίσια του πολιτικοκοινωνικού αγώνα (η συμβίβαση με τα προαναφερθέντα πλαίσια αποτελεί ένα απο τα μεγάλα σφάλματα της αριστεράς) και απολάμβαναν την ισχύ θέσφατου,μη επιδεχόμενα κριτική.Ιδεολογήματα και θεσμοί που είχαν αναχθεί σε μεταφυσικές έννοιες,σχεδόν θρησκευτικές.Ελεύθερη αγορά,νεοφιλευθερισμός,ο ρόλος της ευρωπαικής ένωσης,ειρήνη στη Μέση Ανατολή,και άλλες έννοιες που θα εξετάσουμε παρακάτω, αποδομήθηκαν και σε αρκετές περριπτώσεις,κατέρρευσαν.


Ψευδαίσθηση 1:Ευρωπαική Ένωση
Κακή δεκαετία για την ΕΕ...Συνήθως σε ρόλο κομπάρσου η Πόντιου Πιλάτου.Μετά τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς και τα αξέχαστα ανδραγαθήματά της,ήρθε η Αμερικάνικη εισβολή στο Αφγανιστάν.Καμία εναντίωση στην εισβολή από μέρους της,ούτε καν η προβολή κάποιων αιτημάτων που θα καθιστούσαν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα του αφγανικού λαού.Όσο αφορά την αναίτια και παράνομη εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και τη σφαγή που ακολούθησε και εξακολουθεί ακόμη,πολλά μέλη της ΕΕ συμμετείχαν πρόθυμα,υιοθετώντας τον πατροπαράδοτο ρόλο του υπηρέτη του αφεντικού.Στις πρώτες ελεύθερες παλαιστινακές εκλογές,το 2006,αφού οι παλαιστίνιοι εξέλεξαν όχι τους εκλεκτούς της Ουάσιγκτον,αλλά τη Χαμάς,η ΕΕ επέβαλε εμπάργκο στα κατεχόμενα,στραγγαλίζοντας έτσι τον πάμφτωχο πληθυσμό που βασίζεται αποκλειστικά στη ξένη ανθρωπιστική βοήθεια για να ζήσει.Οι παλαιστίνοι ψήφισαν του λάθος ανθρώπους,και έπρεπε να τιμωρηθούν.Αλλά και στο εσωτερικό της ΕΕ,οι τριγμοί και οι εντάσεις ήταν κάτι παραπάνω από κυρίαρχοι.Η συνθήκη της Λισαβόνα έφερε την ΕΕ στα όρια της,παρότι εν τέλει εγκρίθηκε μετά από το δεύτερο(!) ιρλανδικό δημοψήφισμα.Συμπερασματικά,η ΕΕ απομακρύνθηκε από τον ρόλο του αυτόνομου πολιτικού παίκτη στη διεθνή σκακιέρα,προοπτική που ευαγγελίζονταν μέχρι πρότινως πολλοί ευρωπαιστές.Η ΕΕ αποτελεί στη παρούσα φάση έναν οικονομικό γίγαντα,αλλά έναν πολιτικό και ηθικό νάνο.
Ψευδαίσθηση 2:Ελεύθερη-αγορά-Νεοφιλελευθερισμός

Η αλλιώς:''Κάποιος πρέπει να πεθάνει για την ετήσια ανάπτυξη του 3%.Το δόγμα-θέσφατο της ελεύθερης αγοράς,του αόρατου χεριού της οικονομίας που ρυθμίζει πάντα,των ιδιωτικοποιήσεων,της ανάπτυξης του 3%(πόσες φορές δεν ακούσαμε ότι:''Θα πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι,καθώς η στόχος της ετήσιας ανάπτυξης του 3% επιτεύχθηκε''?) που στραγγίζει τη γή και εξαθλιώνει τους ανθρώπους,δέχτηκε τα σοβαρότερα χτυπήματα στην ιστορία.Από τον Ιανουάριο του 2000 ήδη,οι κινηματικές δράσεις ενάντια στη ιδιωτικοποίηση του νερού ενός λαού,του λαού της Βολιβίας,και η εκλογή του Έβο Μοράλες,έδειξαν τον δρόμο της πάλης ενάντια σε διαφθαρμένες κυβερνήσεις και υπερεθνικές.Η Αργεντινή,χωρα-μοντέλο εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων οικονομικών δογμάτων,με την οικονομική κατάρρεσή της και την αξιοθαύμαστη ριζοσπαστικοποίηση που ακολούθησε σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας,σκόρπισε ακόμη περρισότερες αμφιβολίες για την ορθότητα των επιταγών της ελεύθερης αγοράς.Η εξέγερση της Οαχάκα,ο Ισημερινός,η Βενεζουέλα,αποτέλεσαν τόποι αμφισβήτησης.Φυσικά τα προαναφερθέντα αναφέρθηκαν από τα κυρίαρχα ΜΜΕ ως ''ταραχές'' η ''ακατανόητα λατινοαμερικάνικα γεγονότα'',αρνούμενα εκκούσια να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα το προβληματισμό.Τελειώνοντας αυτό το κομμάτι,δεν γινεται να μην αναφερθούμε φυσικά στο ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης,η οποία αποτέλεσε τη ταφόπλακα του νεοφιλελευθερισμού και της ελευθερης αγοράς.Οι τράπεζες δέχθηκαν ευχαρίστως κυβερνητική οικονομική βοήθεια,οι δασμοί (αν και παρόντες από χρόνια-παρά τις εξαγγελείες περί του αντιθέτου) απέκτησαν ξανά τη νομιμότητά τους,ενώ οι εθνικοποιήσεις χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και μεγάλων βιομηχανιών κυριάρχησαν.Το ιδεολόγημα της ''ελεύθερης'' αγορά,έπαψε να υπάρχει.Το διασκεδαστικό είναι ότι το φέρετρό της έκλεισαν οι ιδιοι οι ευαγγελλιστές της.
Ψευδαίσθηση 3:Μέση Ανατολή
Δυστυχώς ουσιαστική αλλαγή στη Ισραηλινή και στην πολιτική των ΗΠΑ σε σχεση με τη Μέση Ανατολή δεν ήρθε ποτέ,παρά τα ψεύδη που ακολούθησαν την εκτρωματική συμφωνία του Όσλο.Η συνέχιση της ισραηλινής κατοχής,η αποστέρηση των παλαιστινίων από τα βασικά τους δικαιώματα και ο τεμαχισμός των εδαφών τους από τους αυτοκινητόδρομους του ρατσιστικού κράτους,η συνέχιση των εποικισμών,έφεραν ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα της δεύτερης Intifada το 2000,διαλύοντας τις αυταπάτες περί αλλαγής της πολιτικής σε αυτή τη γωνιά του κόσμου.Η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο το 2006,η οικοδόμηση του τείχους και ο περσινός βομβαρδισμός της Γάζας κατέστησε σαφές ποιός επιθυμεί την ειρήνη και ποιός όχι.
Ψευδαίσθηση 4:Κλιματική αλλαγή
Επιτέλους,η ανθρωπότητα δείχνει να συνειδητοποιεί ότι ο δρόμος της καπιταλιστικής διαρκούς και απερίσκεπτης ανάπτυξης,κάποια στιγμή θα τη σκοτώσει.Θα αποφύγουμε να αναλύσουμε τη μετατροπή του περιβαλλοντικού θέματος σε κυρίαρχο πρόταγμα πολλών κομματιών της κοινωνίας,για να εστιάσουμε σε ένα πολύ σημαντικότερο θέμα που αποφεύγεται να θιχτεί από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και επικοινωνίας.Το μάταιο των λεγόμενων ''συσκέψεων κορυφής με αντικείμενο την κλιματική αλλαγή''.Η αποτυχία της συνόδου της Κοπεγχάγης ανέδειξε τα δομικά προβλήματα του κοινωνικοοικονομικού συστήματος,ενός συστήματος που γεννά τη περιβαλλοντική καταστροφή.Πως είναι λοιπόν δυνατόν οι φορείς εξουσίας αυτού του συστήματος,να παράγουν μια συμφωνία αρκετά ριζοσπαστική ώστε να αντιμετωπίσει συνολικά το πρόβλημα?Τέτοιες πρωτοβουλίες,υπό τις παρούσες συνθήκες,είναι καταδικασμένες.Η ψευδαίσθηση ότι η κλιματική καταστροφή μπορεί να αντιμετωπιστεί από τα πάνω,από τους ηγέτες του κόσμου διαλύθηκε.Η αντιμετώπιση των καταστροφικών πολιτικών θα γίνει από τα κάτω,από εμάς,με μεθόδους ριζοσπαστικές,που περιμένουν να τις εφεύρουμε.Αλλά γρήγορα.Ο πλανήτης δεν μπορεί να περιμένει.

Ηλίας Σταθάτος

ΔΗΘΕΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΨΕΥΤΟΔΙΛΛΗΜΑΤΑ

Αγώνας εναντίον των διοδίων ή υπέρ του τραίνου ;

Οι κινητοποιήσεις ενάντια στα διόδια και την παραχώρηση των εθνικών μας δρόμων σε ιδιωτικές εταιρείες, δεν έρχονται καθόλου σε αντίθεση, με την ανάπτυξη άλλων μέσων μεταφοράς, όπως του τραίνου και δεν πρέπει οι οικολόγοι- πράσινοι να βάζουν τέτοια ψευτοδιλήμματα.

Αφορμή μου έδωσε το άρθρο του Ε. Σπινθάκη στο ecokorinthia.gr στις 19/12/2009, μια μόλις ημέρα μάλιστα πριν την πανελλαδική κινητοποίηση του αγώνα κατά των διοδίων.

Γράφει μεταξύ των άλλων :

«Η γενικευμένη άρνηση καταβολής των διοδίων απλώς θα έχει τις εξής συνέπειες:

  • Θα αυξήσει την κίνηση σε ένα πολύ επικίνδυνο δρόμο Κόρινθος-Πάτρα και άρα τον κίνδυνο τροχαίων ατυχημάτων.

  • Θα αυξήσει την κατανάλωση των υγρών καυσίμων και άρα των αερίων που προκαλούν την κλιματική αλλαγή.

Δεν μπορώ να δω τι καλό θα προκύψει για τον πλανήτη αλλά και την καθημερινότητά από την (αναγκαστική ενδεχομένως) αύξηση της αυτοκίνησης που οδηγούν αιτήματα όπως “όχι διόδια”. Κίνημα εγώ εννοώ την συμμαχία ανθρώπων πάνω στην βελτίωση της καθημερινότητας. Νομίζω πως πρέπει ως κοινωνία να πάμε πλέον ένα βήμα παρακάτω. Να θίξουμε δηλαδή το ζήτημα της ποιότητας στην μετακίνηση, δηλ. “ασφάλεια, άνεση, μη ρύπανση”.

Η λύση λοιπόν δεν μπορεί να είναι η αυτοκίνηση, ούτε μέτρα που την ενισχύουν, αλλά ο σιδηρόδρομος. Ας διεκδικήσουμε επενδύσεις και έργα σε όλο το σιδηροδρομικό δίκτυο της Πελοποννήσου.»

Το άρθρο για να στηρίξει το δήθεν οικολογικό ψευτοδίλλημα καταφεύγει σε ανακρίβειες και παραπλανητικά άλματα, όπως :

1) Από πού προκύπτει ότι η άρνηση καταβολής διοδίων θα αυξήσει την κίνηση των αυτοκινήτων στις εθνικές οδούς και μαζί με αυτό τα αέρια που προκαλούν την κλιματική αλλαγή ;

Η αλήθεια είναι ότι λόγω της αύξησης των διοδίων δημιουργείται επιπλέον πρόβλημα αφού η κίνηση των οχημάτων αυξάνεται δραματικά στο υπόλοιπο υποβαθμισμένο δίκτυο των νομών ακριβώς για να μην πληρώσουν-παρακάμψουν τα διόδια με αποτέλεσμα κυκλοφοριακά προβλήματα, αύξηση ρύπων κλπ.

2) Από πού προκύπτει ότι ποιότητα στις μετακινήσεις δεν μπορούν ή δεν πρέπει να έχουν ή να διεκδικούν όσοι μετακινούνται με αυτοκίνητο ;

Η αλήθεια είναι ότι την ασφάλεια, την άνεση και την λιγότερη ρύπανση την εξασφαλίζει ένα σύγχρονο οδικό εθνικό και επαρχιακό δίκτυο δρόμων που θα τηρεί τις Ευρωπαϊκές προδιαγραφές και μάλιστα χωρίς χαράτσι για να πας από την Κόρινθο στην Πάτρα.

3) Από πού προκύπτει ότι όσοι μετακινούνται με αυτοκίνητο και δεν θέλουν τα διόδια και την παραχώρηση των εθνικών μας δρόμων είναι κατά τις ανάπτυξης και άλλων μέσων μεταφοράς όπως του τρένου και όχι μόνον ;

Η αλήθεια είναι ότι τα τρένα και το σιδηροδρομικό δίκτυο θέλουν εκσυγχρονισμό, επέκταση και επαναχάραξη του δικτύου σε ορισμένες περιπτώσεις για να μην περνούν μέσα από τις πόλεις και τις κόβουν στα δύο και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η επέκταση του προαστιακού (θετικότατο έργο) που έφτασε μέχρι το Κιάτο έφερε πάρα πολύ μικρή μείωση της μετακίνησης με το αυτοκίνητο.



Επιπλέον δεν βρίσκει να πει τίποτα ο συντάκτης του άρθρου

  • για την σκανδαλώδη εκχώρηση των δημόσιων δρόμων σε ιδιώτες που μαζί ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;

  • για τις αποικιακές συμβάσεις που επιτρέπουν σε ιδιωτικές εταιρείες να τοποθετούν διόδια μετωπικά και πλευρικά, όπου και όσα θέλουν, καθώς και να αυξάνουν κάθε χρόνο τις τιμές των διοδίων ;

  • για τις ευθύνες των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων για την άθλια κατάσταση των εθνικών και επαρχιακών οδών που οδηγούν σε εκατοντάδες θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα ;

  • για το ΑΙΤΗΜΑ δρόμοι ελεύθεροι για όλους ;

Μακάρι να υπάρξουν και άλλα τέτοια κινήματα για μεγάλα, μικρά ή τοπικά προβλήματα που θα ενώνουν ανθρώπους, θα τους σηκώνουν από τον καναπέ και θα τους κάνουν ενεργούς πολίτες.



Λεωνίδας Φωτιάδης

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

ΒΡΑΔΙΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: "Το απέναντι παράθυρο (La finestra di fronte)"


Τρίτη, 05 Ιανουαρίου 2010

Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ


Δευτέρα, 04 Ιανουαρίου 2010

Απο παρέμβαση εργαζομένων στο χώρο του βιβλίου για το τρόπο εργασίας στους "πολυχώρους μεγάλων εταιρειών"



PUBLIC:ζήσε την εμπειρία του Public και η δουλειά θα είναι σαν PARTY!
MΑΝΑΤΖΕΡ:-Σε ποιά βιβλιοπωλεία δούλευες;
ΒΙΒΛΙΟΥΠΑΛΛΗΛΟΣ:-Στον Π., στον Π. και στο f.
Μ: -Eδώ έχουμε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από αυτά, εδώ βλέπουμε τον κόσμο πρώτα σαν επισκέπτη. Συνήθως δεν παίρνουμε παλιότερους γιατί είναι εκπαιδευμένοι στη νοοτροπία των προαναφερθέντων.(εξήγηση συστήματος καθοδήγησης πελάτη)Αν κάποιος θέλει πολύ συγκεκριμένα πράγματα, θα πάει π.χ. στην “Πολιτεία” για λογοτεχνία, στον “Ελευθερουδάκη” για ξενόγλωσσα .Εμείς εδώ, θέλουμε να τους κάνουμε να αισθάνονται άνετα για να τους τσιμπάμε τα φράγκα... σαν να έρχονται σε πάρτυ και βρίσκουν συνέχεια πράγματα.Πες οτι κάνεις πάρτυ σπίτι σου και στέκονται μπροστά στην βιβλιοθήκη, άνθρωποι που δεν τους γνωρίζεις και ήρθαν μαζί με φίλους σου. Εσύ πρέπει να πάρεις ένα βιβλίο και να τους ψαρώσεις ρωτώντας αν το ξέρουν. Πρέπει να τους δώσεις σημασία χωρίς να τους αφήσεις.Αν σε προσλάβουμε, μην σε δω να κάθεσαι στο “info-point” την στιγμή που έχει κόσμο μπροστά στην βιβλιοθήκη, την γάμησες!Όταν θα έρχεσαι για δουλειά θα ξεχνάς τα προβλήματά σου (σε χώρισε η γκόμενα, κ.λ.π.) και θα έρχεσαι έτοιμος για ΠΑΡΤΥ...
Εδώ τώρα, αν δω κάποιον υπάλληλο με κατεβασμένα μούτρα, τον στέλνω στην είσοδο να υποδέχεται τον κόσμο μέχρι να τον δώ να αλλάζει διάθεση και τότε τον επιστρέφω στο τμήμα του.Είσαι διατεθειμένος γι’αυτήν τη φιλοσοφία, να αφήσεις πίσω σου αυτά που σου έμαθαν οι άλλοι;
B: -Nαι
M: -Aς υποθέσουμε τώρα πως έρχεται μια ηλικιωμένη κυρία να της πουλήσεις, τι θα της προτείνεις;
Β: -Υποθέτω αυτό (λέει έναν τίτλο).
Μ: -Θα πρέπει πρώτα να μάθεις τα ενδιαφέροντά της, μπορεί να μαγειρεύει -οπότε την πας στη μαγειρική. Το ζήτημα είναι να μην φύγει με άδεια χέρια. Αν τώρα σου ζητήσουν κάτι που δεν έχουμε (άσε αυτά που ξέρεις με τις παραγγελίες) τους δίνεις κάτι παρεμφερές. Το ζήτημα είναι να ΑΓΟΡΑΣΕΙ κάτι τώρα, δεν μας ενδιαφέρει η παραγγελία - αν είναι έτσι πετάγεται στους πιο εξειδικευμένους και το παίρνει. Εμείς είμαστες πιο γενικοί, προσπαθούμε να παίξουμε με όλους, κατάλαβες.
Β:-Nαι...
Μ:- Δεν ξέρω αν θα σε πάρουμε και για πόσο, δεν ξέρω αν θα είσαι εποχιακός ή ορισμένου χρόνου. Θα περάσεις δοκιμαστική περίοδο για να δούμε αν μας κάνεις. Έτσι και αλλιώς, οι καλύτεροι θα ΛΑΜΨΟΥΝ! Θα καλέσεις λοιπόν ΕΣΥ από βδομάδα να μάθεις τι αποφασίσαμε, ok?

*Aληθινός διάλογος μεταξύ ενός συναδέλφου και του μάνατζερ της εταιρίας PUBLIC (ιδιοκτησίας Γερμανού) κατά τη διάρκεια συνέντευξης για την θέση του βιβλιοϋπαλλήλου. Ο συνάδελφος ευτυχώς δεν έκανε για την δουλειά, όμως ο παραπάνω διάλογος είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τον τρόπο που τα αφεντικά μέσω των “επιστημών του μάρκετινγκ & μάνατζμεντ” προσπαθούν να ορίσουν εκ νέου τους όρους υπάρξης μας στους εργασιακούς χώρους με ποικίλα προσχήματα. Οι όροι αυτοί μοιάζουν περισσότερο με όρους συμμετοχής σε περιπετειώδες παιχνίδι “κοινωνικότητας” παρά με αυτά που έκαναν τα αφεντικά ως τώρα. Δηλάδη “και καλά” απλή συνεργασία και αλληλεξάρτηση για το καλό της εταιρίας (δηλ. του αφεντικού). Αυτό που θέλουν τα εξαρτημένα -από την ντόπα του μάρκετινγκ & μάνατζμεντ- αφεντικά είναι να γίνεσαι περισσότερο η δουλειά σου και να το χαίρεσαι. Θέλουν την προσωπικότητά σου αφηρημένα συνδεδεμένη με τις πωλήσεις προϊόντων συμμετέχοντας στον “κοινό” εταιρικό αγώνα, χωρίς να δίνεις σημασία στον τρόπο παραγωγής. Θέλουν να διαγράψεις συνειδησιακά την ταξική σου θέση για να συνεχίζει να αναπτύσσεται η παρακάτω λογική στους εργασιακούς χώρους. Η εκτόνωση της πίεσης από το αφεντικό σου σαν δημιουργικότητα, στην υπηρεσία των στόχων του σέιλς μάνατζερ, του πρέντα κοντρόλ σουπερβάιζορ κ.λ.π...
απο αφίσα των "εργατρίων-εργατων στο χώρο του βιβλίου"

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

AS PERIMENOYN OI GYNAIKES


Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Το ψαράκι της γύαλας,Μάριος Χάκκας

Ο άνθρωπος, με τη φραντζόλα υπομάλης, είναι ο ίδιος που πριν δύο χρόνια περίπου κρατούσε καρπούζι. Τότε ήταν Ιούλιος! και φυσικά υπήρχαν καρπούζια, ενώ τώρα Απρίλης και πήρε φρατζόλα. Βέβαια και καρπούζια να υπήρχανε, πράγμα αφύσικο για μήνα Απρίλη, αυτός πάλι για φρατζόλα στο φούρνο θα πήγαινε, όπως άλλωστε όλος ο κόσμος.

Μέσα στο γενικό πανικό, πέσαν όλοι στα τρόφιμα. Περίμενε κι αυτός κάπου μισή ώρα σειρά και στο τέλος βρέθηκε με μια ζεματιστή φρατζόλα στο χέρι. Άλλοι παίρνανε τρεις και τέσσερες, αυτός μόνο μία. Για τη δουλειά που την ήθελε και μία αρκούσε. Την έβαλε κάτω από τη μασχάλη και πήρε τους δρόμους.

Το σωστό είναι όταν κάποιος κρατάει μία φρατζόλα, να πηγαίνει στο σπίτι του. Όμως ο δικός μας δεν μπορούσε να πάει. Στη συνοικία που έμενε, από τα χαράματα είχαν αρχίσει συλλήψεις και μόλις πρόλαβε να ντυθεί βιαστικά, πετάχτηκε έξω και ξεμάκρυνε γρήγορα, αναζητώντας τοπίο κατάλληλο αντικείμενο για καμουφλάζ στις κινήσεις του.

Σ' όλους τους ανθρώπους, ακόμα και στους πρωτόγονου ς, είναι γνωστή η αξία χρήσης των αντικειμένων. Στις προηγμένες εμπορευματικές κοινωνίες τα πράγματα φυσικά έχουν και μια άλλη αξία, την ανταλλακτική, όπως συνήθως τη λένε. Στην Ελλάδα εκτός απ' αυτές τις δύο γνωστές και πολυσυζητημένες αξίες έχει ανακαλυφθεί και μια τρίτη: Η παραλλακτική, που παίζει σημαντικό ρόλο στις έκτακτες περιστάσεις που ζει τόσο συχνά αυτός ο τόπος. Είναι δε η παραλλακτική αξία ενός πράγματος απευθείας ανάλογη της εφευρετικότητας του παραλλάκτη και της αντίληψης του αστυνομικού οργάνου που επιχειρεί να παραπλανήσει. Δηλαδή, όσο πιο ατσίδας είναι ο αστυνομικός, τόσο πιο πειστικό πρέπει να είναι το αντικείμενο που κρατάει ο παραλλάκτης στα χέρια του, για να λειτουργήσει ο νόμος της παραλλαγής.

Στα Ιουλιανά, πηγαίνοντας ο άνθρωπός μας στις συγκεντρώσεις είναι αλήθεια, πάντα στα άκρα, κρατούσε κι ένα καρπούζι. (Αξία παραλλαγής). Αν γινόταν καμιά φασαρία, γλιστρούσε, δείχνοντας στους αστυνομικούς το καρπούζι: «Είμαι ένας φιλήσυχος άνθρωπος και πάω στο σπίτι μου».

Πραγματικά, πήγαινε σπίτι, φορούσε πιζάμες, παντόφλες, κι εκεί στη βεράντα, έκοβε το καρπούζι και το 'τρωγε, (αξία χρήσης πια τώρα), μέχρι που έκανε τις φλούδες του πάπυρο. Αυτό ήταν και το βραδινό του. Τα τελευταία χρόνια, σαβουρώνοντας ό,τι του λάχαινε, είχε παραβαρύνει από σάλτσες κι αποφάσισε να κάνει δίαιτα. Όμως η κοιλιά κρέμονταν πάντα εκεί μπροστά του μακρουλό καρπούζι, κι όσο κι αν έλεγε ν' αρχίσει την επομένη ασκήσεις, αυτές ποτέ δεν γινόντανε. Βαριόντανε. Βαριόντανε ν' ασχοληθεί ακόμα και με τα φερ-φορζέ, στολίδι της βεράντας του, γιατί το θέλανε πια ένα πέρασμα λευκή λαδομπογιά. Ήταν και το χρυσόψαρο στη γυάλα, και κάθε τόσο έπρεπε ν' αλλάξει το νερό, μια ασχολία κι αυτή' που του φαινόνταν βαρετή.

Τα τελευταία χρόνια είχε κι αυτός την Καπούη του: Ένα σπιτάκι με βεράντα που έβλεπε προς το βουνό. Αφού έζησε τη μισή ζωή του σε θαλάμους φυλακής και σε τσαντήρια εξορίας, μετά από τόσες στερήσεις, όταν κάποτε βρέθηκε ελεύθερος, μπλέχτηκε με κάτι οικόπεδα, κέρδισε ξαφνικά μερικά λεφτoυδάκια κι αγόρασε αυτό το σπιτάκι όπου και ζούσε μονάχος.

Για παντρειά δεν αποφάσιζε. «Δεν ξέρεις τι γίνεται πάλι», έλεγε κάθε φορά που του φέρναν εκεί την κουβέντα. «ο γάμος σε δένει με τούτον τον κόσμο, ευθύνες, παιδιά. Εγώ έχω ένα παρελθόν κι ένα αβέβαιο μέλλον».

Κι όμως, έστω χωρίς γάμο μα με μόνο το σπίτι, δημιουργούσε γερό δέσιμο με τούτον τον κόσμο κι αγεφύρωτο χάσμα με το παρελθόν. Γιατί δεν ήταν μόνο οι τέσσερεις τοίχοι στολισμένοι με κάδρα, παράθυρα δίχως κάγκελα και μια πόρτα που την άνοιγε όποτε ήθελε, δεν ήτανε φυσικά αιτίες να ξεκόψει από την παλιά του ζωή μόνον αυτά. Ήταν κι ένα σαλονάκι δανέζικο. Ήταν κι ένα κρεβάτι μ' αναπαυτικό στρωματέξ. Σόμπα στα χειμωνιάτικα βράδια, ψυγείο για τα καυτά καλοκαίρια, παγάκια, και μια σειρά άλλα ψιλοπράγματα εκ πρώτης όψεως που δεν είχε συναντήσει στους ηρωικούς αλλά τόσο σκληρούς χώρους της νιότης του.

Είναι αλήθεια, καλά καλά δεν είχε ξεκόψει με το παρελθόν. Όσο μπορούσε συνέχιζε, πηγαίνοντας στις συγκεντρώσεις, παραγγελτικά φυσικά, δίνοντας τακτικά τη συνδρομή του κι ακούγοντας στο πικάπ δίσκους που αποκλειστικά αναφέρονταν σε κείνα τα δύσκολα χρόνια.

Ήταν ωραία ν' ακούς στους δίσκους για καημούς και στερήσεις, για μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, άσχετα αν δεν κατάληξε κάπου, για μια στάση ηρωική που μετείχε κι ο ίδιος. Ήταν πολύ ωραία να κάθεσαι στη σαιζ λογκ και ν' αναπολείς ακόμη και τους περασμένους πόνους σου, απαλότεροι τώρα, τυλιγμένοι στο μύθο, σα να μη συνέβηκαν σε σένα τον ίδιο. «Ε, πάει περάσανε όλα. Δύσκολα χρόνια, αλλά είχε μια ομορφιά αυτή η ιστορία». Ήταν καλά μέσα στο σπίτι του με τις αναμνήσεις και το πικάπ' ήταν πολύ καλά έτσι που ζούσε, τι αρχίσανε πάλι να πάρει ο διάβολος, τι φταίει να παίρνει πάλι μπάλα τους δρόμους;

Ήταν μια χαρά βολεμένος και τώρα το κυνηγητό και πού να πάει; Ποια δύσπιστη πόρτα να χτυπήσει, που όλοι, συγγενείς, γνωστοί, φίλοι, θα είχανε την ίδια αιτία; Πολλοί απ' αυτούς τώρα θα 'ταν κιόλας πιασμένοι κι άλλοι ίσως τριγυρίζουν όπως κι ο ίδιος με μια φρατζόλα στο χέρι.

Έκανε ένα μεγάλο κύκλο μακριά απ' το κέντρο. Πέρασε Βύρωνα, Δάφνη κι έπεσε στην Καλλιθέα. Ήταν μια καλή άσκηση. Είχε καιρό να περπατήσει τόσο πολύ. Κι ήταν ένα φωτεινό πρωινό, λες επί τούτου φτιαγμένo για ένα μεγάλο περίπατο. Ασυναίσθητα άρχισε να τσιμπάει τη γωνιά της φρατζόλας, ενώ ταυτόχρονα του 'ρθανε αισιόδοξες, σκέψεις: «Μπα, δεν κρατάει για πολύ αυτή η κατάσταση. Όπου να 'ναι θα πέσουν».

Τώρα όποιος θα 'θελε να ψιλοκοσκινίσει αυτό το απόφθεγμα θα παρατηρούσε ότι η αοριστία της πρώτης πρότασης συνεχίζεται μέσα στη δεύτερη κι αυτό οφείλεται στη χρησιμοποίηση τρίτου προσώπου. Βέβαια, η χρήση πρώτου προσώπου και μάλιστα ενικού αριθμού στη συγκεκριμένη περίπτωση, θέλει καρδιά και προσωπική προπαρασκευή για τέτοιο ενδεχόμενο.

«Πώς θα πέσουν;» άκουσε μια φωνή μέσα του, «όπως τα ώριμα φρούτα

από μόνα τους ή τινάζοντας το δέντρο γερά;». «Θα τους ρίξει ο λαός», διόρθωσε πικραμένος λιγάκι, γιατί ήτανε δεδομένο ότι θεωρούσε τον εαυτόν του ένα μ' αυτό το λαό κι επομένως δεν έβγαζε την ουρά του απ' έξω. Ναι, αλλά τότε, έπρεπε να κινηθεί προς το κέντρο εκεί που μπορούσε να διαδραματιστούν γεγονότα, να συμμετάσχει σ' αυτά ή μήπως πίστευε στη θεωρία της πρωτοπορίας (τα στελέχη χρειάζονται) κι έπρεπε να φυλαχτεί;

«Δεν μπορώ» σκέφτηκε, «προς το κέντρο δεν πάνε τα πόδια μου. Όσο κι αν το βλέπω σωστό, μου είναι αδύνατο. Ας ενεργήσουν οι άλλοι, ας κατεβούνε στο κέντρο οι νέοι».

Είχε φτάσει σε μια περιοχή που κατοικούσε μια μακρινή εξαδέλφη του. Δίστασε να πάει προς το σπίτι της. Όμως το στόμα του ήταν πικρό απ' τα τσιγάρα και του χρειαζόντανε ένας καφές. Τελικά τ' αποφάσισε.

- Τι γίνεται; ρωτούσε της ξαδέρφης ο άντρας, γερό παλικάρι και γερό μεροκάματο.

- Τι γίνεται; ρώτησε κι ο ίδιος μην ξέροντας τι ν' απαντήσει.

- Θα 'χει την Κυριακή ποδόσφαιρο άραγε;

- Πού να ξέρω; είπε εκείνος που ερχόνταν απ' έξω.

- Τι μας βρήκε! Τι μας βρήκε! έκανε απελπισμένος ο άλλος κι έπιασε

το μέτωπό του. Έχεις και το ραδιόφωνο, μόνο εμβατήρια παίζει. Για τα γήπεδα τίποτε.

Ο δικός μας ρούφηξε καυτό τον καφέ του, προσπαθώντας να γλιτώσει το γρηγορότερο από της εξαδέλφης τον άντρα κι από τα άσματα του ραδιοφώνου, και πετάχτηκε πάλι στο δρόμο, αυτή τη φορά μ' ένα νευρικό, σβέλτο βήμα. Πρώτη φορά περπατούσε μ' αυτό τον τρόπο κι απορούσε κι ο ίδιος όταν τσάκωσε τον εαυτό του να δουλεύει μέσα του το εμβατήριο, θα μπορούσε να πει πως το σιγομουρμούριζε κιόλας;

Το πυροβολικό, το πυροβολικό,

το πυροβολικό, πολύ το αγαπώ.

Παρατήρησε ότι κι ένας άλλος άνθρωπος που βάδιζε μπρος του πήγαινε με τον ίδιο ρυθμό, τον ίδιο βηματισμό, λες και μικροσκοπικά μεγάφωνα κολλημένα εκεί δίπλα στ' αυτιά του μετέδιδαν το γνωστό εμβατήριο. Ήταν φορτωμένος μια τσάντα φίσκα με τρόφιμα κι αυτό κάθε φορά τον έκανε να χάνει το βήμα του. Όμως αμέσως ένα πηδηματάκι κουτσό, και το έβρισκε. Τον πήρε από πίσω. Δύο τετράγωνα παραπέρα τον ρούφηξε μια πόρτα. Αυτόν θα τον περίμενε ίσως μια γυναίκα με τα νυχτικά, ο απέναντι γείτονας για κανένα ουζάκι, ο μπατζανάκη ς μ' έτοιμο στρωμένο το τάβλι. Τίποτε δεν άλλαξε γι' αυτόν. Μόνο ένα κουτσό βηματάκι κι αμέσως ήτανε με το ρυθμό της ημέρας κι αυτό του επέτρεπε να κοιμάται στο σπίτι του.

Γιατί λοιπόν να μην κάνει κι ο ίδιος αυτή τη μικρή προσαρμογή, πάντα θα περπατούσε παράταιρα; Ένα τίποτε είναι η αποδοχή της κατάστασης κι έπειτα γυρίζεις στο σπίτι σου. Βέβαια μπορεί εκεί να μην τον περίμενε μια γυναίκα με το νυχτικό, ένας μπατζανάκη ς, οι γείτονες να κάνουν παρέα, όμως είχε εκείνο το ψαράκι στη γυάλα, και ποιος θα του αλλάζει το νερό; Είναι μια ζωούλα κι αυτό, έχει ευθύνη. Το φαντάζονταν να κόβει βόλτες στο στενό χώρο της γυάλας. Έκανε όλο χάρη κινήσεις, δείχνοντας τη χρυσή του κοιλιά, πότε τα πλαϊνά του πτερύγια. Το στόμα του ανοιγόκλεινε ρυθμικά. Και ξαφνικά η αναπνοή του γινόντανε γρήγορη, ασφυκτιούσε. Τώρα σπαρτάραγε, πνίγονταν, έπεφτε μολύβι το σώμα του στον πάτο της γυάλας.

Έβγαλε το μαντίλι απ' την κωλότσεπη και σφούγγισε το ιδρωμένο του μέτωπο. «Δε γίνεται» σκέφτηκε, «πρέπει να πάω». Έπρεπε να νοιαστεί το ψαράκι. Το μόνο που μπορούσε να κάνει αυτή την κρίσιμη μέρα ήταν ν' αλλάξει στο ψάρι νερό. Για τ' άλλα τα σοβαρά και μεγάλα, δεν είχε δύναμη.

Επέστρεφε μέσα στο απριλιάτικο απόγευμα σπίτι του κι ήταν παρμένη η απόφαση. Εκεί θα κλειδώνονταν κι ας έρχονταν από εκεί να τον πάρουν.

Σουρουπώνοντας έμπαινε στην Καισαριανή.


Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

ΒΡΑΔΙΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: "Η ζωή είναι ένα θαύμα"